Na sucho

Blazers (38-39) @ Timberwolves (31-45) 109-110

To miał być wieczór wyłącznie koszykówki NCAA. Okazuje się jednak, że w Minnesocie nie tylko nie potrafią zbudować przyzwoitego zespołu z posiadanych, całkiem solidnych materiałów, ale nawet z utrzymaniem parkietu w należytym stanie jest kłopot.

Stąd w tym mało sprzyjającym dla Blazers momencie należało stoczyć pojedynek z drużyną, która za kilkanaście dni definitywnie kończy sezon, a  ich obecnie jedynym problemem jest zmiana logo (faktycznie obecne trochę wygląda jak ryk przegranego wilka). A czy będzie miał on ciąg dalszy dla drużyny Terry'ego Stottsa (złośliwiec by pewnie teraz wtrącił, że również mającego trudność w poskładaniu wybitnych graczy w spełniający oczekiwania zespół) zależeć ma także od dwumeczu z Wilkami.

Mecz był wyrównany, chociaż zaciętym trudno go nazwać. Raczej taka koszykarska gra błędów, w której o rozstrzygnięciu zadecydowała ostatnia, nieudana akcja.

Blazers mieli swój lepszy okres w tym meczu, głównie dzięki lepszej grze rezerwowych (trzech zmienników Blazers rzuciło 38 punktów, podczas gdy pięciu gospodarzy ledwie 16): druga kwarta zakończyła się pogromem 34:20, przewaga drużyny aspirującej do Play-Off sięgnęła 12 oczek.

To, że pod koszem z duetem Towns (34 pkt) + Wiggins (29 pkt) pozbawieni centra Blazers nie mają czego szukać - było do przewidzenia. Gorzej, że również na obwodzie maszynka nie funkcjonowała: Lillard spróbował 14 na 21, McCollum 9 na 14.

Nadzieję w serca kibiców wlał jeszcze w ostatniej minucie Pan Chaos Aminu, który przytomnie dobił rzut osobisty. Była więc okazja powrotu "Lillard Time": 4,9 sekundy - piłka z boku, akcja rozrysowana, gospodarze nawet jakoś specjalnie nie zdeterminowani w obronie. Damian dostał piłkę, wypracował sobie pozycję i ... spudłował. Może był jeszcze myślami przy demolce pierwszego rzędu z odstawioną paniusią minutę wcześniej. A może problem z zatraceniem umiejętności wygrywania meczów ostatnimi akcjami Lillarda jest głębszy i trwalszy. Statystyki na to by wskazywały.